چادرها و سَرايت داشتى و [ دردهايت ] تو را به خود ، نه فرزندان و خانواده‌ات ، مشغول كرد و اسبت به شتاب گريخت و با شيهه و زارى ، آهنگ خيمه‌هايت را كرد . هنگامى كه زنان ، اسبت را خوار و پريشان ، و زين تو را بر آن ، واژگون ديدند ، از پرده بيرون آمدند ، موهايشان را پريشان كردند و بر گونه‌هاى خود زدند ، صورت‌هاى خود را گشودند و ناله ، سر دادند و پس از عزّت ، خوار شدند و به سوى قتلگاهت شتافتند . و شمر ، بر سينه‌ات نشسته ، شمشيرش را در گودى گلويت فرو برد ، محاسن سپيدت را به دستش گرفت و با شمشير هندى خود ، تو را ذبح كرد . حواسّ تو ، آرام گرفت و نَفَس‌هايت ، آهسته گشت ، و سرت به بالاى نيزه رفت ، و خاندانت را مانند بندگان به اسارت گرفته ، غل و زنجير كردند و بر پشت شتران [ بدون جهاز ] نشاندند و آفتاب سوزان نيم‌روز ، چهره‌هايشان را سوزاند و در صحراها و دشت‌ها ، رانده شدند ، در حالى كه دست‌هايشان را به گردن ، بسته بودند و آنها را در بازارها مىچرخاندند . پس واى بر عاصيان فاسق ! با كشتن تو ، اسلام را كُشتند و نماز و روزه را تعطيل كردند و سنّت‌ها و احكام را زير پا گذاشتند و پايه‌هاى ايمان را منهدم كردند و آيه‌هاى قرآن را تحريف كردند و در تجاوز و سركشى ، فرو رفتند . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، داغدار خونِ تاوانْ نگرفتهء تو شد و كتاب خداى عز و جل ، مهجور گشت و به حق ، خيانت شد ، هنگامى كه تو را مقهور سلطهء خود كردند . با از دست رفتن تو ، تكبير و تهليل و حرام و حلال و تنزيل و تأويل [ قرآن ] ، از دست رفت و پس از تو ، تغيير و دگرگونى و كفر و معطّل گذاردن [ احكام الهى ] و هوس و گم‌راهى و فتنه و باطل ، آشكار شد .